ఈ రోజు కొలువుకు పేరంటానికి వెళ్ళాలి. బొమ్మలకొలువంటే నన్ను చిన్నతనానికి తీసుకువెళ్ళే వారధి. ఏ విషయాలు చిన్నతనంలో చేస్తామో అవి తలచుకోవటాన్నీ  “good old golden days” అంటారేమో మరి. 

నా ‘Good Golden childhood’లో, తెలంగాణాలో నేను పెరిగిన ఆ చిన్న పట్టణంలో సంక్రాంతికి బొమ్మలకొలవు పెట్టే వాళ్ళు ఎవ్వరూ లేరు, మేము తప్ప. 
మాకు సంక్రాంతి పండగకు కొలువు, భోగినాడు భోగి పళ్ళ పేరంటము తప్పక వుండేది. అసలు ధనుర్మాసము ఆరంభం నుంచే మొదలయ్యేది మాఇంట్లో హడావిడి. ప్రతి రోజు ఆ చలిలో పెద్ద ముగ్గులు, గొబ్బెమ్మలు తప్పక పెట్టవలసినదే. 
ఈ బొమ్మల కొలువు పెట్టేందుకు మాకు ఒక వారం రోజుల ముందునుండే హడావిడి మొదలయ్యేది. 

ఇంట్లో బొమ్మలు పెట్టటానికి మెట్లు వుండేవి కావు. అమ్మ నాన్నాగారు కలసి టేబులు, చెక్క పెట్టెల వంటివి కలపి ఒక 5 మెట్లు చేసేవారు. అమ్మ వాటి మీద దుప్పటి పరచి, అందంగా వుండటానికి తన చీరతో కప్పేసేది. దీనికే చాలా టైం పట్టేసేది. దాదాపు ఒక రోజంతా అన్నమాట. 
ఇక అసలు సరదా బొమ్మలు అమర్చటం అని మా అక్క అభిప్రాయం. మా ఇంట్లో రామ పరివారము, శివుడూ పార్వతి, దుర్గాదేవి ఇలాంటి బొమ్మలు పెట్టెలలో వుండేవి. అవి తీసి జాగ్రత్తగా తుడిచి అక్క ఆ మెట్లమీద సర్దేది. అవన్నీ మట్టి బొమ్మలు. అందుకని మమ్ములను తాకనిచ్చేవారు కారు. చెయ్యిజార్చి పగలకొడతామని.  కొన్ని కొండపల్లి బొమ్మలు కూడా వుండేవి. తల వూపుతూ వుండే అమ్మాయి బొమ్మ బలే సరదాగా వుండేది.