క్రిందటి నెలలో ఒక వారాంతరము నాకు అలా బాలల చిత్రాల చెప్పే కథలు వినే అవకాశము కలిగింది.

కాత్యాయని నా పెయింటర్ ఫ్రెండు. తను నడుపుతున్న స్కూల్లో చిన్నారు 5 సంవత్సరాల నుంచి, 14 సం।।వరకూ వున్నారు. వారు గీసిన ఆ చిత్రాలు మా అందరిని మరో లోకము తీసుకెళ్ళి పోయా యంటే అతిశయోక్తి కాదు.
వారు గీసిన చిత్రాలకు, వారి వయస్సుకు సంబంధంలేదు. అందులో నీలి రంగు, తెలుపు కలగలసి కళ్ళు మూసుకున్న ఒక యువతి ముఖము దగ్గర నా నడక ఆగిపోయింది.నాకే కాదు చాలా మంది ఆ చిత్రం దగ్గర ఆగిపోతున్నారు. ఆ మూసిన కళ్ళు…. ముఖంలో భావాలు… పరిపరి విధాలుగా జీవితము గురించి, మంచి- చెడు, అనులోమ- విలోమాల గురించి అత్యంత సూక్ష్మంగా వివరిస్తూన్నాయనిపించింది.
ఆశ-నిరాశ కావలి గట్టు గురించి చెవిలో గుసగుసలాడాయి ఆ చిత్రాలు.
అంతేనా? అంటే అంతే కాదు, చదవగలిగితే జీవితములోని మార్పుల గురించి ఒక ఆశాపూరిత సందేశాన్నిచ్చాయి. అందరానిదేమిలేదని మన ప్రయత్నం అనేది వుంటే అని భోద చేశాయి.

ఆకాశానికి సవాలంటున్న హర్యాలు ఇంకొకరు చిత్రీకరించారు.
పూలలో పువ్వులు మురిసిన బాలాకు పెదవి చివరన చిరవ్వు అతికించటం వాళ్లకు ఎలా తెలిసిందో నాకైతే అర్థం కాలేదు. గలగలల జలపాతాలు కొందరు సృష్టించారు.
ఒక ప్రఖ్యాత పెయింటింగు లా ఉంది తలుపులు చిత్రం. Doors. మూసినా ఆ తలుపులు ఉన్న చక్కట్టి ఇంటిని, దానికి అల్లికున్న పూల పొదను, అందులో ఉన్న ఆశల పొదరిల్లను, ఆ సౌందర్యమును ఇంకొకరు గీశారు. చిన్న పిల్లలు వాళ్ళు వయస్సుకే, భావాలలో, వాటిని వ్యక్తీకరించటంలో కాదు.
వాళ్లకు వాళ్ళే సాటిలా, అత్యద్భుతంగా గీసిన ఆ చిన్నారుల చిత్రాల ప్రదర్శన మమ్ములను ఆశ్చర్యంతో పాటు, కానరాని లోకాలను కళ్ళకు కట్టినట్లుగా చూపించింది.ఆ చిన్నారులలో కళను వెలికి తీసిన గురువు కాత్యాయనికి అభినందనలు. వారి తల్లి తండ్రులకు కూడాను. వారు మరిన్ని అద్భుత కళాకండాలు సృష్టించాలని మనస్సు పూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను.

మన దేశములో చిన్నారులను తలుచుకొని నాకు కొంత ఆవేదన కలిగింది. వాళ్ళాంతా ఆ చదువుల కర్మాగారములో కొట్టుకుపోతున్నరన ఆవేదన. చదువు ముఖ్యం. విజ్ఞానం కోసం. కాని బాలలో సృజనాత్మకతను చంపేసే చదువులకు మాత్రం నాదో పెద్ద నమస్కారము.

sandhya Yellapragada